Soldaat zonder franje 1

Ik was een vrolijke soldaat.

Ik floot en ik zong als ik ging over straat……..
Maar nu is het allemaal niet nodig meer.
In het hele land is geen 1 militair…..
Tja Jaap Fischer was zijn tijd ver voor uit.
Militaire dienst was nu eigenlijk niet iets waar je in je zogenaamde hippietijd op stond te wachten.
Integendeel, wachten deden we toen ook niet op een bus.
De diepere gedachte van deze pacifist zat hem dus niet in het wapenloos geweld, maar in de gewapende anti confrontatie.
U denkt waarschijnlijk, wat bedoelt hij nou?
Kort samengevat….ik had geen zin.
Ik heb en had een hekel aan groepjes. Het woord groepsverband is aan mij niet besteed.
Idealist was ik wel op mijn 17de . Mijn leven bestond hoofdzakelijk uit dromen, mavoslapen en een kleine hoeveelheid hasj. Verslaafd? Nee, echt niet. Het was gewoon spul die er bij hoorde. Echte shit, eigenlijk geen cent waard ten opzichte van het spul die nu welig tiert in het kassengebied.
En daar valt die op de grond. Vier hoog in Bussum. De enveloppe die mij oproept.
Oproept voor een militaire keuring. Mijn gedrag is meestal van dien aard dat ik vervelende zaken liever ver wegstop. Maar deze ambtelijke bijna gerechtelijke dwangbrief maakt me toch een beetje ongerust.
Mijn trouw aan vriend en vaderland onthielden mij van verzet en lijdzaam vertrok ik naar Amsterdam voor mijn keuring.
De gedachte dat ik daar met honderd anderen in mijn blote kont heen en weer moest rennen deed me bijna de noodrem van de trein beroeren.
Ons gezin en mijn cultuur is niet bepaald gestoeld op vrijheid en openheid en zeker niet als het gaat om onze eigen lichamelijke trots. Die hebben we gewoon niet.
Ik zal het nog maar eens samenvatten, ben gewoon preuts.
Misschien was dat wel mijn grootste drijfveer om politiek vrijgesteld te worden van mijn plicht als militair. Met 4 zussen kon ik eventuele aanspraken op broederdienst wel vergeten.
Nee, preutsheid en niets anders.
De voordeur van het keuringsbureau zat volgepakt met blowende verdwaasde hippies. De echte kerels waren al binnen.. Ik herkende verschillende andere preutse kompanen die zich verstopten achter hun mooie lange haren. Als je maar leek op Wallie Tax dan had je al een streepje voor. Mijn looks waren ietwat verwarrend. Mijn sluike niet handzame zwarte haren vielen normaliter als een dweil op mijn hoofd, maar nu leken ze veel meer op een twijfelachtige vaatdoek.
Voor elke toekomstige militair was een gestructureerd rondje gepland.
Eerst de formaliteit van de gegevens. Je stond in je onderbroek voor een groot bureau terwijl de gezagdrager relaxt achter dat bureau zat. Treinkaartje kon je inleveren en zou bij vertrek verzilverd worden. Ik keek om me heen en zag soms bekende gezichten en treurige gezichten. Vast geen mensen die niet preuts waren, maar gewoon op politieke gronden de dienst wilden ontlopen. Frans, met zijn kroeskop deed verwoedde pogingen er nog verdwaasder uit te zien als die al was. Heb begrepen dat hij goedgekeurd is en pas na zeven acties in de trant van het stukgooien van accu’s en een triest ongeval met zijn vriendin sterk vermagerd de dienst met een S5 kon verlaten.
Achterin waren hokjes waar je je urine in een bakje moest plassen. Opvallend was de vele ruilingen van die bakjes. Bloed in je pis bleek een goede remedie tegen dienstplicht.
Je kon veel gaan zuipen daarna je ontzettend gaan inspannen en heeeeeeeel weinig water drinken. Dit leek een garantie op zeer ongezonde urine die het vermoeden van slechte nierfuncties zou kunnen onderstrepen.
Mijn gegevens werden opgenomen en ik werd doorverwezen naar de arts. Nou ja arts. Het leek meer op een militair met een verschoten wit jasje. De kamer was groot en er waren meer slachtoffers. Een weegschaal een meetlat. De eerste twee zijn best onschuldig. Het viel me wel op dat de overburen van dit Amsterdamse pand ruimschoots konden meegenieten.
Even de broek naar beneden beval de arts. Tja. Dat is nou een vraag die me de stuipen op mijn lijf deed jagen. Ik dacht aan mijn moeder en mijn vader en begreep nu mijn verlangen om als vrouw geboren te zijn. Geen dienst geen vernedering.
Zou ik voorover moeten buigen zodat de arts de kwaliteit van mijn sluitspier, diafragma kon bezien. Mijn vader zou er vast nog meer zaken bij kunnen verzinnen, maar hij was wel een militair geweest of noem je dat anders, als je dat vanuit de zee doet. Hij was Jan soldaat en verdedigde in zijn eentje een eiland en een vuurtoren met een musket tegen oprukkende japanners.
Als ik een kerel was geweest dan zou ik een enorme scheet in het gezicht van mijn folteraar kunnen blazen. Dat deed ik dus niet.
 Niet ik bukte, maar de arts. Hij verzocht mij om op mijn vuist te blazen. Hij keek nieuwsgierig naar mijn balzak.
Wat heeft dit in godsnaam met mijn lijf en leven te maken. Voor God en vaderland blaas ik op mijn vuist voor een gestoorde arts die iets gaat roepen over mijn geschiktheid, tegenwoordig competenties genaamd.

 Ik neem me voor om deze exercitie vanavond nog eens dunnetjes over te doen.

 De arts mompelt wat en vraagt om me voorover te bukken. Zie je wel…. Gebeurt toch.

 Mensen dit is toch dramatisch, uw broer uw neef uw oom in zo’n positie gedouwd!

 U snapt het al deze arts zonder handschoenen zal ik geen hand geven, ook al is hij zo intiem dichtbij geweest. Juist daarom verafschuw ik hem, zijn handen besmeurd met lijfelijke ongemakken zijn ogen vertroebeld door winderige lucht.

 Na al deze lijfelijke controles die een traumatisch effect hebben op mijn voortbestaan word ik richting een gesprek met de psycholoog gebracht.

 Eindelijk een humanitair onder onsje. Eindelijk kon ik uithuilen, mijn schouder neerleggen bij een warm persoon. Dit moet de kans zijn om mijn grootste talent, liegen en goed lullen, volledig uit te buiten. Ik was vergeten dat een andere competentie mij volledig parten zou spelen. Een indische verlegenheid en een schrikbarend assertiviteits lek. Oftewel ik ben schuchter.Verander dat ben maar in was.

Niets van mijn voorstelling is waar…. Geen schouder geen mededogen geen warmte.
Een man in een militaire pak. Ik ben de psycholoog en ik ga u een paar vragen stellen.
Na mijn confrontatie met de arts vertrouwde ik zijn uitgestoken hand ook niet. In plaats daar van zwaaide ik naar hem. Zo van… hoi.
Er stond een krukje voor zijn bureau.
Zijn eerste vraag luidde:
Wilt u in dienst?
Dit moet een valstrik zijn dacht ik. Koortsachtig zocht ik naar woorden en gecompliceerde zinsamenstellingen om hem te overtuigen van mijn niet capabelheid voor het vakgebied van soldaat. Ja, ja… ik weet het, maar ik ben ook geen schrijver.
Nee antwoordde ik.
Oooo zei hij.
Ik keek hem aan en hij keek mij volkomen gevoelloos aan. Ik voelde de tranen van woede opkomen.
En waarom niet zei hij.
Mijn hemel je hebt je hier prima op voorbereid Rets.
Ik haat geweld stamelde ik.
Dat is mooi, sprak hij langzaam.
En hoe zie jij de wereld dan zonder geweld?
Mijn hemel, wordt dit een filosofisch onderonsje met als doel toch goedkeuren?
Nah, de tijger was los. Mijn kwaliteiten floepten uit mijn mond.
U als lezer trakteer ik op een saai antwoord.
Ik ben tegen geweld. Het is onzinnig dat mensen elkaar te lijf gaan om niks. Wapens moet je verwijderen uit de wereld. Ik heb een plan. Ik heb een groep mensen die precies zo denken als ik en die groep wordt steeds groter.
Iedereen van die groep koopt een pacifistisch aandeel. Met dat geld wordt een schip en eiland gekocht en op dat eiland leven we vreedzaam naast elkaar.
Het was er uit, mijn jeugdig en naïef plan die ik al met zoveel wegzwevende hippies had besproken.
Ik keek hem triomfantelijk aan en wachtte op zijn reactie………
Kijk, zei hij. Mensen zoals jij die zo goed zijn in vredes-dialogen en filosofieën hebben we echt hard nodig….. welkom dus.
Dit deed echt pijn, vernederd in mijn visie, verlaagd in waarderingsschaal,.
U begrijpt dat een echte indo dit niet kan verkroppen. Ik kon me niet verschuilen achter de Molukken, broederdienst, versleten rug dan wel criminele inslag, niet ingedaalde testikels laat staan een dysfunctionerend diafragma.
Ik stond langzaam op en schreeuwde:
Als ik u in dienst zie lopen, dan schiet ik u helemaal dood.
 Een nutteloze opmerking wat kun je er voor kopen laat staan verkopen.
Ziehier de kwaliteit van de legerpsycholoog. Hij had mij ontmaskerd, in de val gelokt en zijn antwoord paste precies in zijn plaatje.
Helaas voor u …. U zal me daar niet ontmoeten.
Previous Post

Pensioenen bestuurd door oenen

Next Post

Autisten in gevangenis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.